26.11.08
Ήταν Φεβρουάριος του 2000 όταν δημοσίευτηκε την ακόλουθη ανάλυση, την οποία παραθέτω σήμερα ως εισαγωγή σε αυτήν που θα διαβάσετε στη συνέχεια: "Οι αποταμιεύσεις των Αμερικανών σε χαμηλά 65 ετών!!
Έχετε ακούσει ποτέ για το Δείκτη Προσωπικών Αποταμιεύσεων των ΗΠΑ; Πρόκειται για το δείκτη που αποτυπώνει το ποσοστό των προσωπικών αποταμιεύσεων των αμερικανικών πολιτών, επί του διαθέσιμου εισοδήματός τους. Με απλά λόγια φανερώνει πόσα χρήματα έχει στην 'άκρη' ο αμερικανικός λαός. Και επειδή τα χρήματα του λαού είναι αυτά αγοράζουν τις μετοχές όταν τις πουλά το 'έξυπνο χρήμα', το τελευταίο φροντίζει να παρακολουθεί το εν λόγω δείκτη, πολύ προσεκτικά. Από το 1960 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 80 οι αποταμιεύσεις των αμερικανών πολιτών αυξάνονταν σταθερά με αποτέλεσμα να βρεθούν σε ιστορικά υψηλά 30κονταετίας. Από την άλλη πλευρά την ίδια περίοδο το αμερικανικό χρηματιστήριο μετοχών διέρχετο τη μεγαλύτερη σε διάρκεια πλάγια τάση στην ιστορία του.
Το 1980 ξεκίνησε η 20ατής ανοδική τάση στο χρηματιστήριο των ΗΠΑ και ταυτόχρονα η παράλληλη 20ατής πτωτική τάση στις αποταμιεύσεις του αμερικανικού λαού. Όσο το χρηματιστήριο ανέβαινε τόσο οι Αμερικανοί επενδυτές έβαζαν χέρι στις αποταμιεύσεις τους πιστεύοντας πως κάθε χρόνο γίνονταν και πιο πλούσιοι (σε μετοχικές αξίες). Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι σήμερα οπότε το ποσοστό των προσωπικών αποταμιεύσεων των αμερικανικών πολιτών, επί του διαθέσιμου εισοδήματός τους κατέγραψε απώλειες 85% και έφτασε στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1938!
Τι συνεπάγεται αυτό; Χονδρικά μιλώντας, οτι οι αμερικανοί επενδυτές είναι κατά 85% πιο φτωχοί απ' ότι όταν ώθησαν τη χρηματιστηριακή αγορά στα ύψη. Αυτό, κατά τη γνώμη μου είναι απλά μία επιπλέον επιβεβαίωση ότι είναι πολύ πιθανό να έχουμε, ήδη, μπει σε μία περίοδο μακροπρόθεσμης πτωτικής τάσης που θα μας ταλαιπωρήσει για πολλά χρόνια. "
Ήταν τέλη της δεκαετίας του 90' όταν προέβλεπα ότι ένας 20αετής κύκλος οικονομικής άνθισης και ανόδου είχε κλείσει για το δυτικό κόσμο και πως μπαίναμε σε έναν κύκλο πτώσης και ταλαιπωρίας και "σε μία δεκαετία χειμώνα για τις μετοχές και καλοκαιριού για το πετρέλαιο και το χρυσό". Τρία χρόνια αργότερα οι μετοχές είχαν υποστεί ένα ιστορικού μεγέθους κραχ, με τον S&P να καταρρέει στις 775 από τις 1600 μονάδες. Δέκα χρόνια μετά, ο S&P καταγράφει απώλειες 50%, επιβεβαιώνοντας αυτό που το έξυπνο χρήμα κρύβει από όλους, πολιτικούς και πολίτες και αυτό που δημοσίευσα, για πρώτη φορά, στα τέλη της περασμένης δεκαετίας: η οικονομική πολιτική και συμπεριφορά του έξυπνου χρήματος, οδηγεί σε περιόδους αναγκαστικής ανάπτυξης αλλά και αναγκαστικής ύφεσης και από το 2000 και μετά βρισκόμαστε στη δεύτερη.
Στο επόμενο γράφημα βλέπουμε το δείκτη ανεργίας των ΗΠΑ, σε χιλιάδες πολίτες. Σήμερα, οι άνεργοι στις ΗΠΑ ξεπέρασαν το όριο των 10 εκατομμυρίων για πρώτη φορά από το 1992. Στη δεκαετία του 90 η ανεργία κατέγραψε πτωτική πορεία και οι αγορές μετοχών κινήθηκαν αντίθετα, ακολουθώντας ανοδική. Από το 2000 η ανεργία πήρε την ανιούσα και το χρηματιστήριο την κατιούσα. Οδεύοντας προς το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας η ανεργία σπάζει νέα πολυετή ανοδικά ρεκόρ ενώ δεν υπάρχουν, ακόμη, στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι η τάση αυτή κορυφώνει.
Στο επόμενο γράφημα βλέπουμε των αριθμό ανέργων στις ΗΠΑ από το 1948 μέχρι σήμερα. Η πρώτη ουσιαστική περίοδος πτώσης της ανεργίας ήταν από το 1983 μέχρι το 2000. Συμπλήρωσε έναν κύκλο, περίπου, 20 ετών. Οι γκρι κατακόρυφες γραμμές δείχνουν τις περιόδους επίσημων υφέσεων. Μετά το 1983 και μέχρι το 2001 υπήρξε, μόλις, μία επίσημη ύφεση. Ο σημερινός αριθμός ανέργων είναι ο μεγαλύτερος από το 1984.
Το επόμενο γράφημα είναι ένα που το έξυπνο χρήμα δε θέλει να το βλέπουν ούτε οι πολιτικοί αλλά ούτε και οι πολίτες. Αποτυπώνει το δείκτη του αριθμού ανέργων και το δείκτη του επιτοκίου της FED. Από το 1962 μέχρι το 1982/3, η ανεργία αυξάνονταν μαζί με τον πληθωρισμό, ο οποίος οδηγούσε σε αύξηση τα επιτόκια. Από 2% το 1962, το επιτόκιο της FED άγγιξε το 20% το 1982. Στο ίδιο διάστημα οι άνεργοι στις ΗΠΑ αυξήθηκαν από τα 3 στα 12 εκατομμύρια. Ο πόλεμος του Βιετνάμ και η πετρελαϊκή κρίση, σε συνδυασμό, πάντα, με την οικονομική πολιτική του έξυπνου χρήματος, εκτόξευσαν τα επιτόκια και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Ωστόσο, παρά τις λάθος πολιτικές και τη διεθνή κρίση, υπήρχε μία οικονομική ομαλότητα στη συμπεριφορά επιτοκίων, πληθωρισμού και τη σύνδεσή τους με την ανεργία: ανέβαιναν όλα παράλληλα.
Από το 1983 και μετά, βιώσαμε το πρώτο κραχ στα επιτόκια που (σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες) οδήγησε στην περίοδο με τη μεγαλύτερη ρευστότητα στην ιστορία. Πληθωρισμός, επιτόκια και ανεργία καταρρακώθηκαν αλλά μαζί με αυτά, εξανεμίστηκαν και οι αποταμιεύσεις των πολιτών και εκτοξεύτηκε ο δανεισμός σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Ο κύκλος αύξησης της ανεργίας, του πληθωρισμού και των επιτοκίων, κράτησε από 1962 μέχρι το 1982/3, δηλαδή, 20 χρόνια. Ο κύκλος μείωσης των επιτοκίων με παράλληλη μείωση της ανεργίας κράτησε από το 1983 μέχρι το 2000/2001, δηλαδή, περίπου 20 χρόνια. Μέχρι αυτό το σημείο η οικονομική ομαλότητα που ανέφερα παραπάνω, συνέχιζε να ισχύει. Από το 2000 και μετά, όμως, ανεργία και επιτόκια έχουν πάρει αντίθετη κατεύθυνση, αποκτώντας, για πρώτη φορά, αρνητική συσχέτιση. Σε μία δεκαετία όπου ο πληθωρισμός και τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά και σε πτωτική τάση, η ανεργία έχει εκτοξευτεί στις υψηλότερες τιμές από το 1983 και στο 2ο υψηλότερο επίπεδο από Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ακόμη και αν προκύψει κάποια εξαιρετικά θετική και απροσδόκητη οικονομική εξέλιξη μέσα στο προσεχές μέλλον, η οικονομική στρατηγική που ακολουθείται από το έξυπνο χρήμα είναι τέτοια που καθιστά απαραίτητο έναν οικονομικό κύκλο, σχεδόν, 20 ετών, προκειμένου να υπάρξει ουσιαστική εναλλαγή κλίματος από χειμώνα σε καλοκαίρι και το αντίθετο. Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι ο τρέχοντας κύκλος ξεκίνησε το 2000 και ότι λίγο πριν το 2009 ζούμε το ζενίθ της κρίσης, είναι πολύ λογικό να θεωρήσουμε ότι η περίοδος που βιώνουμε αποτελεί επιβεβαίωση του κανόνα της 20αετίας και όχι εξαίρεσή της. Αυτό συνεπάγεται ότι είναι λογικό μία ουσιαστική αρχή οικονομικού καλοκαιρινού κλίματος να μη μπορεί να τοποθετεί νωρίτερα από το διάστημα 5 ετών, δηλαδή, περίπου στο 2014 με 2015. Αλλά αυτό, δεν είναι κάποιο νέο στοιχείο και φαινόμενο μα κάτι το οποίο δημοσίευσα προ 10ετίας και που το έξυπνο χρήμα το γνωρίζει, καθώς είναι το ίδιο ευθέως υπεύθυνο για την ύπαρξή του.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν αποκαλύπτεται ποτέ στους πολιτικούς ή στους πολίτες για ευνόητους λόγους. Σκεφτείτε τί θα συνέβαινε αν το 2000 ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας έλεγε στο λαό: τα χρήματά σας από το χρηματιστήριο, στην καλύτερη περίπτωση, θα τα πάρετε πίσω μετά από 15 χρόνια.
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ
Κάνετε κλικ εδώ